Capcom introduceert vrijwel elke console generatie een nieuwe IP. Tijdens het Xbox 360‑tijdperk verscheen Lost Planet, een titel die een trouwe fanbase wist op te bouwen. In de generatie daarna (PlayStation 4 en Xbox One), werkte Capcom aan de ambitieuze next‑gen game Deep Down, maar dat project zag uiteindelijk nooit het daglicht. Nu probeert het bedrijf het opnieuw met Pragmata een game die zes jaar in ontwikkeling is geweest. Pragmata is een opvallende sci‑fi‑game die zich op de maan afspeelt. Is deze titel de moeite waard?
-
Deze game geeft het gevoel van het gamen in het PS2-tijdperk.
-
Uniek combat-systeem waarbij je twee personages tegelijk bestuurt.
-
Epische baasgevechten tegen robots die heel creatief zijn vormgegeven.
Ontsnappen vanuit de maan
Pragmata volgt hoofdpersoon Hugh, een astronaut die naar de maan reist om onderhoud te plegen aan de Cradle, een faciliteit waar waardevolle mineralen worden gewonnen, de zogeheten Lunafilament. Deze grondstoffen voeden een gigantische 3D‑printer. Wanneer Hugh arriveert, blijkt die printer volledig op hol geslagen door een kwaadaardige AI. Het produceert in hoog tempo agressieve, angstaanjagende robots die op je jagen
Tijdens zijn onderzoek ontmoet Hugh een mysterieus meisje dat een Android blijkt te zijn. Hij noemt haar Diana, en samen proberen ze te achterhalen wat er is misgegaan, hoe ze de situatie kunnen herstellen en hoe ze veilig terug kunnen keren naar de aarde. Het verhaal is vermakelijk en blijft boeien, maar verwacht geen emotionele diepgang zoals in The Last of Us of God of War. Hugh mist de complexe karakterlagen en motivatie die personages als Joel of Kratos zo memorabel maken in hun relatie met Ellie en Atreus. Pragmata vertelt een leuk, onderhoudend verhaal, maar het zal je niet omverblazen.
De game duurt ongeveer 14 uur om de credits te bereiken en is een pure single player‑ervaring. Tijdens het spelen voelt het bijna als een moderne interpretatie van een klassieke PS2‑game, op een positieve manier. Er zijn geen online-elementen, geen microtransacties, geen afleiding. Gewoon een creatieve verhalende sci‑fi third‑person action shooter. Games als deze hebben we gemist. Na het uitspelen van het verhaal biedt de game extra replaywaarde via een New Game+‑modus, waarin je de story opnieuw kunt doorlopen met al je vrijgespeelde wapens en vaardigheden. De moeilijkheidsgraad ligt dan iets hoger, zodat het uitdagend en leuk blijft.
Twee karakters tegelijk besturen
Wat Pragmata echt onderscheidt, is de gameplay waarbij je twee personages tegelijkertijd moet besturen. Als Diana hack je eerst de vijandelijke robots om hun verdediging te breken, pas daarna kan Hugh ze uitschakelen met zijn wapens. Je bestuurt beide personages gelijktijdig, wat zorgt voor een unieke en verrassend intense gameplay‑ervaring. Terwijl je als Hugh rondloopt en aanvallen ontwijkt, moet je als Diana een puzzel oplossen die in real time op het scherm verschijnt. Het combineren van deze twee systemen maakt de gevechten extra spannend, want je probeert te overleven en tegelijkertijd de tegenaanval voor te bereiden.
Vijanden laten tijdelijk bruikbare wapens vallen, waardoor je voortdurend wordt gedwongen om nieuwe wapens te gebruiken en je speelstijl aan te passen. Hugh beschikt wel over een standaardpistool, maar dat moet je regelmatig opladen. De vijanden zijn slim ontworpen om je uit je comfortzone te halen. De gameplay van Pragmata is even wennen, maar na wat trial‑and‑error valt alles op zijn plek. Wanneer je dan eindelijk de robots de baas bent, voelt dat heerlijk.
Het hacken zelf gebeurt in real-time via een raster dat op het scherm verschijnt. Door dit raster te doorlopen kom je langs gekleurde vakjes die verschillende bonussen activeren, zoals vijanden oververhitten of extra kogelschade. Je bepaalt zelf de route, en dus ook welke voordelen je meeneemt.
Epische baasgevechten
Daarnaast beschikt Pragmata over een uitgebreid skill‑systeem voor zowel Hugh als Diana. Tijdens je avontuur ontgrendel je nieuwe vaardigheden, waardoor Hugh sterker wordt en Diana effectiever kan hacken. Deze extra abilities maken de gameplay‑loop, een mix van puzzels en combat nog leuker. Wel wordt de game merkbaar makkelijker naarmate je meer vaardigheden vrijspeelt, maar dat kun je eenvoudig compenseren door op een hogere moeilijkheidsgraad te spelen.
De absolute hoogtepunten van Pragmata zijn de epische baasgevechten. Ze zijn uitdagend, creatief ontworpen en visueel indrukwekkend. Een van de memorabele momenten is een gevecht in Times Square tegen een gigantische vijand die even groot is als de omliggende gebouwen. Het wezen beweegt zowel op vier poten als op twee benen en beschikt over een unieke set aanvallen. Dit soort momenten tillen Pragmata van een goede game naar een hele goede game.
Graphics en presentatie
Capcom’s Resident Evil Requiem wordt geprezen om indrukwekkende graphics, maar Pragmata doet daar nauwelijks voor onder. Dat is niet verrassend, want beide titels draaien op de geavanceerde RE Engine en zijn lineaire games met veel scripted momenten. Pragmata ondersteunt Ray Tracing op consoles (behalve op de Xbox Series S), waardoor lichtreflecties en schaduwen de sci‑fi‑omgevingen extra diepte geven. De NASA‑achtige stijl is overtuigend neergezet. Vooral het Times Square‑gebied is een technisch hoogstandje dat laat zien waartoe de RE Engine in staat is. Ook de gezichtsanimaties en individuele haren van personages, zowel in gameplay als cinematics, zijn opvallend gedetailleerd, waardoor de personages echt tot leven komen. Op de PC kun je grafisch nog een stap verder gaan dankzij Path Tracing, al heb je daarvoor wel een bijzonder krachtige gaming‑pc nodig.
Wij speelden Pragmata op de PlayStation 5 Pro, waar de game soepel draait en gebruikmaakt van PSSR 2‑upscaling. Pragmata weet een stabiele 60 FPS te behouden met Ray Tracing ingeschakeld. Daarnaast is er een 120Hz‑modus voor spelers met een tv of monitor die 120Hz ondersteunt en beschikt over HDMI 2.1. In deze modus wordt de framerate ontgrendeld en kan Pragmata oplopen tot wel 120 FPS.
Ook qua polish zit het meer dan goed. Het meerdere keren uitstellen van Pragmata heeft gezorgd voor betere afwerking. Capcom heeft de game tot in de kleinste details afgewerkt en zoveel mogelijk bugs aangepakt.
Conclusie
Pragmata voelt als een terugkeer naar het PS2‑tijdperk, toen ontwikkelaars nog volop experimenteerden en niet bang waren om iets nieuws of geks te proberen. De game combineert puzzels en combat op een slimme manier door je twee personages tegelijk te laten besturen. Dat zorgt voor spannende momenten. Het verhaal zelf is vermakelijk, maar niet de hoofdreden om Pragmata te spelen. De relatie tussen Hugh en de Android Diana mist de emotionele diepgang en complexiteit die je ziet in games als God of War. Voor de gameplay en de sfeer zit je hier echter wel helemaal goed. Na zes jaar wachten kunnen we zeggen dat Pragmata die tijd waard is geweest.
